comments 2

Huzur dedim, gülümsedim.

Dün huzurun ve özgür bırakmaların günüydü blog. İçim ilk kez rahattı. Birkaç damla eksildi gözlerimden, birkaç parça kırıldı içimden ama umursamadım. Huzuru hissettim. Huzur dedim, gülümsedim.

Ben dün kafese kapattığım masum bir güvercini avcumun içine aldım, çekinerek öpüp gökyüzüne bıraktım.

Dün başlangıçların sonu, sonların başlangıcıydı belki. Belki de hiçbir şeydi. Dün dündü işte.

***

Günlük yazmaya başlayalı blogu boşladığımı fark ettim ama buraya bir şeyler karalamayı da özlüyorum 🙂 Cümle cümle uğramak dileğiyle.

Kendine cici bak 🙂

2 Comments

    • Olabilir aslında ama ilk hisle günlüğe yazdığım için sonradan bloga yazarken çok ruhsuz oluyor, hiç sevmiyorum. Ayrı ayrı yazmak daha keyifli sanırım. Ama günlükte sevdiğim bir sayfa olursa mutlulukla buraya da yazarım ^^

Leave a Reply